Przed nami kolejna dekada 21 wieku. Jej rozpoczęcie skłania do refleksji na temat kierunków działań jakie powinny być podejmowane w zakresie zapewnienia jakości opieki zdrowotnej. Z jednej strony pragniemy kontynuować i pogłębiać wymianę doświadczeń w zakresie tematów, które na stałe wpisały się w obszar polskiego systemu ochrony zdrowia. Mowa tu o akredytacji, problemach dotyczących zakażeń szpitalnych, bezpieczeństwa pacjentów czy wytycznych postępowania medycznego. W zakresie tych ostatnich w bieżącym roku chcemy skoncentrować się na doświadczeniach chirurgów.

Jest jednak wiele obszarów, w których wszyscy zainteresowani poprawą jakości z pewnością mają jeszcze dużo do rozważenia. Jednym z nich jest kwestia monitorowania wskaźników jakości i wymiana doświadczeń, jakie gromadzą w tym zakresie polskie szpitale.

Szpital bez bólu to wyzwanie rzucone wszystkim szpitalom zabiegowym. Coraz więcej z nich podejmuje działania, by pacjent nie tylko został w szpitalu wyleczony, ale też aby pobyt w szpitalu nie był związany z cierpieniem, bólem, który nie jest konieczny.

Ostatnie lata to również proces przekształceń publicznych jednostek w niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Czy taka zmiana wpływa na jakość świadczonej opieki? Czy istnieje dystans pomiędzy świadczeniami oferowanymi przez podmioty publiczne i niepubliczne?

Wiele dyskusji prowadzi się również na temat podstawowej opieki zdrowotnej. Czy lekarze pierwszego kontaktu dbają o jakość? Jeśli tak, to w jaki sposób ją mierzą i jakie są efekty monitorowania w tym zakresie?

Jakość świadczeń w coraz większym stopniu jest powiązana z informatyką medyczną, stąd podejmowanie dyskusji o zakresie informacji medycznych. Jakie powinny być informacje zawarte w elektronicznym rekordzie pacjenta, jak zapewnić ciągłości opieki, w szczególności przy przekazywaniu pacjenta i danych medycznych pomiędzy poszczególnymi elementami systemu opieki zdrowotnej.

Jednym z ciągłych problemów, na które natrafiają jednostki opieki zdrowotnej to problem ograniczonej dostępności kadr medycznych - jakie powinny być aktualne normy obsady pielęgniarskiej, czy dostępność personelu pozwala na zapewnienie bezpiecznej opieki medycznej. W jaki sposób efektywnie wykorzystać dostępne zasoby kadrowe?

I w końcu jeden z istotnych tematów wpływających na przyszłość działań na rzecz jakości - to próba odpowiedzi na pytanie czy specjalista jakości to już odrębny zwód, specjalność czy tylko dodatkowy obowiązek nakładany na osoby zajmujące się tą problematyką w szpitalu. Z powyższego przeglądu tematyki wynika, iż czternasta Ogólnopolska Konferencja Jakość w Opiece Zdrowotnej wypełniona będzie wieloma ciekawymi wystąpieniami. Zapraszam szczególnie serdecznie do wzięcia w niej udziału zarówno w charakterze prelegenta jak i słuchacza.

Z pewnością jako forum wymiany doświadczeń konferencja ta, to miejsce spotkania wielu doświadczonych osób i możliwość skonfrontowania ich z własnymi osiągnięciami. Dlatego szczególnie serdecznie zapraszam w maju do Krakowa, by wspólnie wyznaczyć cele na nadchodzącą dekadę.

Jerzy Hennig
Dyrektor CMJ